عماد خراسانی » ترکیب‌ها » من آن شب‌ها کجا بودم

من آن شب‌ها کجا بودم؟ فراز کهکشان بودم؟

کجا بودم؟ ندانم، در زمین یا آسمان بودم

ز مستی بر سپهر و ماه و پروین سرگران بودم

صفای نوجوانی بود و مهری در دلم پنهان

صفای باغ گل در پرتو مهر از پس باران

گهی در قطره‌ای باران به برگی ساعتی حیران

شکرخواب سحر را دیده بر گل باز می‌کردم

چو مرغان قصهٔ خود از سحر آغاز می‌کردم

چو بلبل صبحدم تا شام با گل راز می‌کردم

چه رنگی بود و رؤیایی به تابستان و صحراها

جدا چون می‌شدیم از هم پس از سیر و تماشاها

ربودی خواب از دیدهٔ من شوق فرداها

برای بازی قایم شدن، آن آفت دل‌ها

چنان کردی گزینش تا بمانیم او و من تنها

سپس گم می‌شدیم اندر جهان عشق ناپیدا

کنار نوگلی از هر دو عالم بی‌خبر بودم

چه گویم تا چه بودم راستی چیزی دگر بودم

سراپا وجد بودم، شوق بودم، شور و شر بودم

دلم می‌برد از کف نکهت گیسوی زر تارش

فسونگر نرگسانش، خنده‌اش، لعل شکربارش

بَر چون پرنیانش، بازوی عاشق‌نگهدارش

فراموشم نخواهد شد که در مهتاب و در گلشن

فراز نارون یک شب نهان گشتیم او و من

شبی مهتابی و دلکش، شبی پر اختر و روشن

به من می‌گفت تا جان باشدم جانا وفا دارم

تو گر سر پیچی از یاری، منت تا زنده‌ام یارم

خریدار تو باشم، گرچه باشد صد خریدارم