ای خوش آن روز که دل مونس جانانی بود
شوره‌زار دل من نیز گلستانی بود
در بر طرفه گلی مرغ خوش‌الحانی بود
رهزن جان و دلی غارت ایمانی بود
در سر زلف بتی جان پریشانی بود
ای خوش آن روز که ما را سر و سامانی بود
یاد باد آنکه مرا مهر درخشانی بود
در شب عمر مرا شمع شبستانی بود
بعد از آن صبح درخشنده چه توفانی بود
ای خوش آن روز که دل مونس جانانی بود
آسمان با دل من قدرت پیکار نداشت
نوگلی داشتم از بخت که گلزار نداشت
یأس در بارگه خاطر من بار نداشت
دوست می‌داشت مرا دوست، به کس کار نداشت
صبح امید دلم بیم شب تار نداشت
در برش گاه و گهی منتظر دیدن او
او ز خود غافل و من محو پرستیدن او
خنده‌ها داشت ز من بیهده رنجیدن او
زنده می‌گشت دل مرده ز خندیدن او
لطف‌ها داشت همان موعظه نشنیدن او
وای از آن روز که آبستن بدشامی بود
هر دو مردیم به ناکام، اگر کامی بود
در ره بی‌خبران وه که عجب دامی بود
چه سرآغازی و آنگاه چه فرجامی بود
و عجب راه خوش‌آغاز بدانجامی بود
بی‌تو من با چه دگر خاطر خود شاد کنم
چون کنم از تو فراموش و چسان یاد کنم
به چه تدبیر دل از بند غم آزاد کنم
بهتر آن است به خود همچو تو بیداد کنم
پیشه در حسرت تو شیوهٔ فرهاد کنم