لطف سحر به جان شب آمیخت
شد مرغ شب خموش دگر بار
زندانیان خسته گرفتند
با زورِق طلائی امید
دریای بیکرانهٔ پندار
از بانگ زنگ‌دار خروسی
وهمی گرفت دامن جانی
بنشست شبروی ز تقلا
برخاست عاشقی به تماشا
پیچید شاعری به گمانی
از دشت‌های خفته و خاموش
ظلمت، چو دزد خسته و نومید
خود را کشید جانب بستان
می‌شد نهان خمیده و لرزان
در کوچه باغ و نارون و بید
دنبال او نسیم شتابان
در باغ جَست از سر دیوار
در جستجوی دزد پریشان
آهسته سر کشید به هر سوی
بگشود برگ و شاخهٔ اشجار
گمگشته بود دزد فراری
دیگر نداشت سود تکاپو
برگشت پی قرار سوی دشت
غمگین نسیم خسته و صبحش
بنواخت با تبسم دلجو
من گرم سیر این همه بازی
از جام صبح و عشق و صفا مست
با بال‌های شعر و جوانی
بر هفتم آسمان تمنا
بنهاده پای و رفته دل از دست
بر طرف جویبار بزرگی
در باغ آسمانی دلدار
در کنار بیدهای موقر
بر سبزه‌های خرم و خندان
ره می‌روم شمرده و هموار
در انتظار دیدن یارم
آن شاهکارِ دلکش هستی
آن سرو باغ عشق و جوانی
آن نقش جاویدان دل و جان
آن رب‌نوع هستی و مستی
باید به گوشه‌ای بنشینم
تا کس مرا به باغ نبیند
شوقی مراست لیک که دیگر
خواهم دمی ز پا ننشینم
گر چرخ بر سرم بنشیند
یک نقطه، یک سیاهی کمرنگ
زان دوره‌ها به چشم درآمد
در نور صبح و سایهٔ اشجار
خورشید حسن و پرتو اقبال
آهسته پیش و پیش‌تر آمد
اندام دلفریب نگارم
از انتهای باغ مه‌آلود
در پردهٔ لطیف سحرگاه
در جامه‌ای مفرح و گلرنگ
چون کودکی ز دور عیان بود
در زیر شاخه‌های اقاقی
در خش خشی لطیف و فسونبار
در گردنی ظریف و دل‌آویز
شد حلقه دستی از سر مستی
لرزان ز شوق و بادهٔ دیدار
امروز هم منم که سحر را
اینسان کنم فرسوده به افسوس
از پردهٔ سرشک نظاره
خم گشته‌ام به روی گذشته
یعنی عصای پیریِ مأیوس
امروز هم من که سحرگاه
چونان دو رنگ ماری بیمار
پیچد به گردن من و خواند
در گوش جان فسانهٔ جانسوز
زان روز و روزگار فسونبار
مشهد- نهم فروردین ماه ۱۳۳۰