عماد خراسانی » غزلیات » اشک‌های دیدهٔ رسوا

امشب ندانم ای بتِ زیبا چه می‌کنی؟

ما بی‌تو خون خوریم، تو بی‌ما چه می‌کنی؟

گویی که همچو مایی و بی‌ما به سر بری

بر گو که عاشقی و شکیبا چه می‌کنی؟

یک آسمان ستاره شبم زیر دامن است

ای ماه من بگو که تو شبها چه می‌کنی؟

خون ریختن به ناحق و با غیر ساختن

امروز می‌توانی، فردا چه می‌کنی؟

قاصد دگر برای مجانین ضرور نیست

ای دل میانهٔ من و لیلا چه می‌کنی؟

تنگ است و جای بوسه ندارد دهان یار

ای دل ز دوست خواهش بی‌جا چه می‌کنی؟

ای شیخ کم کن از می و معشوق نهیِ ما

آخر تو زیر سایهٔ طوبی چه می‌کنی؟

گل را برای صحبت خار آفریده‌اند

دیوانه بلبل، این همه غوغا چه می‌کنی؟

بویی ز عشق چون به مشامت نخورده است

بیهوده سیر سبزه و صحرا چه می‌کنی؟

گیرم جفا کنی و نهانی خطا کنی

با این دو مست نرگس گویا چه می‌کنی؟

گیرم که آه و ناله نهان می‌کنی عماد

با اشک‌های دیدهٔ رسوا چه می‌کنی؟

گاهی فراز چرخ و فلک شو به بال عشق

این قدر زیر گنبد مینا چه می‌کنی؟