عماد خراسانی » غزلیات » بارش رحمت

سر و پای تو بنازم که همه جان و جمالی

به حقیقت که برای من و دل خواب و خیالی

وای بر من که چنین دیر به زلف تو رسیدم

من چنار کهنی سوخته، تو تازه نهالی

دل شد از دست ز دیدار تو بی‌بوسه و آغوش

وای اگر دست دهد خلوت کامی و وصالی

ستم‌آباد کویرم من و تو بارش رحمت

جلوه و جان ز تو گیرم که تو جانی و جمالی

نه عجب گر به جنون باز کشد کار من و دل

که تو اکسیر حیاتی، که تو سودای محالی

تا بگیرم لب چون جان تو بر سوخته لب‌ها

کاش بود از تب و آزرم مرا حال و مجالی

تو شه حسنی و دلجویی و من سائل کاهل

به جوابی نرسد آنکه نکرده است سئوالی

شب و روزش همه کام است و طرب نور و نوازش

چون تو ماهی شودش آنکه هم آغوش به سالی