عماد خراسانی » غزلیات » ماجرای دل

سوزد دل از برای من و من برای دل

امشب امیدوار شدم از وفای دل

پروانه شهره گشت چرا؟ آشکار سوخت

ای جان فدای سوختن بی ریای دل

شد عمر و مال صرف دل و صرفه این بوَد

ای دل فدای دلبر و عالم فدای دل

بیچاره آن دلی که شود مبتلای عشق

بیچاره‌تر کسی که شود مبتلای دل

سازید یک نفس به هم و راحتم کنید

ای دلبر من، ای دل من، ای خدای دل

منظور، خون اهل نظر بود و ریختند

گیرم خطای دیده بوَد یا خطای دل

آن قدر ناله‌ها نشنیدی، چه بشنوی

اکنون که شد به آه بدل ناله‌های دل

دل خون شد از فراق، پشیمان شو و بیا

با بوسه‌ای بده به لبم خون بهای دل

ما را دو دل نداده خدا یک حبیب بس

گر راحت دل شود و گر بلای دل

یا شربت شهادت و یا شربت وصال

نبود جز این طبیب دل من، دوای دل

گفتم مرا ز راه سلامت چه دور کرد

مطرب به پنجه کرد اشاره، هوای دل

در کنه همنشینی دیوانگان رسید

سر کرد هرکه عمر گرامی به پای دل

خامش عماد و با همه کس راز دل مگوی

با اهل دل بگو سخن از ماجرای دل