عماد خراسانی » غزلیات » رندان

رندان چو جام‌های لبالب به هم زنند

لبخند بر کلاه کی و تخت جم زنند

دانند فصل آخر افسانهٔ حیات

بر هرچه غیر عشرت و مستی قلم زنند

شیرین‌کنند قصهٔ هستی به چنگ و نای

آتش ز جام باده به بنیاد غم زنند

آباد باد میکده کانجاست بهر می

گر زانکه گاه‌گاه از بیش و کم زنند

کی دل ملول وسوسهٔ کفر و دین کنند

آنان که طعنه‌ها به وجود و عدم زنند

اینان شهان بی‌کله‌اند و سزا بود

کز نامشان نگین سلیمان رقم زنند

آن مردمند درخور فردوس جاودان

کاین یک دو روزه بر سر هستی قدم زنند

مدحی نگفته‌ایم و می کس نخورده‌ایم

آزادگان کم از نعَم دهر دم زنند

بی‌عشق و باده باد بود زندگی عماد

وای آن کسان که بی می و معشوق دم زنند