رسید شعله بر افلاک ز آشیانهٔ ما
نمی‌رسند به فریاد عاشقانهٔ ما
هزار تهنیت‌ات ای بهار می‌گفتیم
اگر ز باغ نمی‌رفت هم ترانهٔ ما
کتاب ما بوَد از خون و اشک عنوانش
شگفت نیست که دل خون کند فسانهٔ ما
گرفتم این که گرفتیدش ای قضا و قدر
چه می‌کنید بدین عشق جاودانهٔ ما
برای مردنِ هر لحظه‌ام فلک نکُشد
وگرنه چیست دگر صبر او، بهانهٔ ما
سفر به کشتی بی‌بادبان عشق مکن
که موج‌هاست در این بحر بیکرانهٔ ما
کتاب عمر به نور رخ تو می‌خواندیم
به باد داد غمت دفتر و نشانهٔ ما