رضی‌الدین نیشابوری » رضی نامه (اشعار نویافته) » رباعیات » شماره ۴۰

آن دل که دمی بی‌لب لعلت ناسود

جز بزمین(؟) روضه وصلت نغنود

پنداشت که بی‌لعل لبت نتوان زیست

معلوم شدش که آنچه پنداشت نبود