رضی‌الدین نیشابوری » دیوان اشعار » رباعیات » شماره ۴۱

تا راز غمش در دل خود بنهفتم

نتوان گفتن که هیچ شب خوش خفتم

عمرم همه ضایع شد و جز عشوه نداد

دل می‌نشنید اگر نه من می‌گفتم