رضی‌الدین نیشابوری » دیوان اشعار » رباعیات » شماره ۱۴

گر بر سر من سنگ ملامت بارد

ممکن نبود که دل تو را بگذارد

آخر روزی گذر کند بر دل تو

کاین سوخته‌دل به ما امیدی دارد