رضی‌الدین نیشابوری » دیوان اشعار » رباعیات » شماره ۷

اندر بندی کز او دلم پرخون است

ای ماه چگونه‌ای وصالت چون است

گر در بندی مخور غم ای جان کامروز

در بند تو صدر هزار دل افزون است