رضی‌الدین نیشابوری » دیوان اشعار » رباعیات » شماره ۵

جان حال دلم دوش پریشان دیده است

وز عشوه‌خری‌هاش پشیمان دیده است

این حال کز این تن خراب رنجور

آن در پی دل نمی‌رود آن دیده است