مطابعت که نماید ز روی لطف و کرم
دعای خدمت من مجلس خداوندی
خدایگان افاضل رشید دولت و دین
جهان سروری و عالم هنرمندی
ز بیم آن که خداوند را ملال بود
دراز می‌نکشم شرح آرزومندی
ایا ز لطف به فرزندیم پذیرفته
به بندگیم نبوده طمع که بپسندی
چه قدر و قیمت دارد رهی و مثل رهی
که یاد او کنی و خاطری در او بندی
غریب نیست ز بر تو گر تمام کنی
بنای تربیتم چون اساس افکندی
دریغ و آه که میزان عقل کس نشناخت
که در قبول سخن تا کجایی و چندی
دل خلایق بر مهر خویش کردی جمع
به صیت فضل که اندر جهان پراکندی
ز اشتیاق تو بر من همه جهان گریند
چنان که تو به هنر بر همه جهان خندی
از این سپس به لقا کوش کاشتیاق رهی
از آن گذشت که یابد به نامه خرسندی