ناصرالدین به هر کجا باشی
ایزدت باد حافظ و ناصر
چون پریشانی دل بنده
هست بر رای صائبت ظاهر
از چو من مخلصی چرا باید
که غباری بود بر آن خاطر
گیر کاین بنده خود گناهی کرد
کرم تو کجا رود آخر