عایشهٔ مقریه » رباعیات » شمارهٔ ۳۰

بر دیده ملامت فراق آمد باز

بر سینه غرامت فراق آمد باز

یک روز تو را به کام نادیده تمام

ناگه چه قیامت فراق آمد باز