عایشهٔ مقریه » رباعیات » شمارهٔ ۲۲

هر بار که وجه بوسه بر لب فرمود

آن همچو حواله به در بسته نمود

این بار خطی نبشت بر عارض خوب

وجهی‌است که روشن‌تر از آن نتوان بود