عایشهٔ مقریه » رباعیات » شمارهٔ ۱۶

هر روز دلم به عزم آن برخیزد

کز دست غمش شبی کند بگریزد

تا راست که پای در رکاب آرد دل

عشقت به دو دست در عنان آویزد