افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۶

شو خاک دلی که باد دارد عالم

وز آب خرد کن آتش سودا کم

چون خاک مشو سغبه بادی هر دم

وز آب طرف فرونشان آتش غم