افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۰

قد تو سزای تاج و کت می‌آید

وز یک سخن تو صد نکت می‌آید

از مشک تبت بوی نیاید چندان

کز خوی تو بوی مملکت می‌آید