افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲

کردی ز جهان نظام عثمان کم و کاست

تا خود بنشینی اندر این ملکت راست

ایزد دگری قهر تو را بگمارد

ای بس عمر و علی و عثمان که وراست