ای جعد خروشان بمن غمزده مانی
وی گوشه ویرانه باین غمکده مانی
بی نشاهٔ نخند دهنی خاصه در این دور
ای صبح بیاران صبوحی زده مانی
ای ناله «طالب» ز خیال توز ندبگوش
رورر و که بشور و شغب عربده مانی