طالب آملی » افزوده‌ها از نسخ دیگر » غزلیات » شمارهٔ ۳۷

بطرز ما دل مجروح به زنا مجروح

که عاشقیم و ز عشقست جان ما مجروح

زبسکه تیز نگاهست ترک ما همه عمر

بمطمع نظر او بود هوا مجروح

دریغ مرهم لطفی که تازه شد «طالب»

ز نیش غمزهٔ او فرق تا بپا مجروح