طالب آملی » افزوده‌ها از نسخ دیگر » قصاید » شمارهٔ ۱۰ - ( در توصیف نوروز و مدح جهانگیر )

شکوفه طرب افشاند بر جهان نوروز

شکفته ساخت جهان را چو گلستان نوروز

صبا رساند بشارت که همنان بهار

رسید با سر و دستار گلفشان نوروز

ز بس نشاط فراوان و عیش‌افزون کرد

شکست رونق بازار زعفران نوروز

چو در مقام طرب زیب شیشه قلقل دید

فکند غلغل شادی در آسمان نوروز

بفال عیش بنوشید بادها کامسال

شکفته آمد چون روی دوستان نوروز

همیشه گرچه بآئین و زیب بود این بار

برونق دگر آراسته دکان نوروز

چمن که بود زلیخاوش از جهان شده پیر

بیوسفانه دمی ساختش جوان نوروز

چو وصف بزم شهنشه شنید دردم ساخت

قدم ز چشم و بتعجیل شد روان نوروز

دو اسبه تاخت ز یکساله ره که زود رسد

بیزم عیش فریدون جم نشان نوروز

سپهر عدل ( جهانگیر پادشاه ) که باد

بیزم دولتش از عیش جاودان نوروز

بهر زمان که ز ایام عدل او گذرد

دو عید باد در اطراف و درمیان نوروز

شهنشا توئی امروز در زمانه که هست

بتازه روئی عهد تو شادمان نوروز

بیمن عدل تو امروز در جهان دارند

بباغ و جدول مرغان و ماهیان نوروز

ز شکر عهد تو یکدم خموش ننشستی

چو بلبلان تو گر داشتی زبان نوروز

ترا دو تهنیت، ار عیدرا، یکی فرض است

که هم بشوکت عیدی و هم بشأن نوروز

بود زمان تو نوروز ما که در معنی

تو عید اهل دلی عید کودکان نوروز

شکفته روئی عهدت بروزگار دهد

همان نشاط که بخشد ببوستان نوروز

زمان زمان تو باداز عیش نوروزی

که صد بهار طراوت برد از آن نوروز

همیشه تا که زدید ار گل کنند بباغ

بنغمهٔ طرب انگیز بلبلان نوروز

چهار فصل جهان باد تا بود ایام

بدشمنانت محرم بدوستان نوروز