طالب آملی » افزوده‌ها از نسخ دیگر » قصاید » شمارهٔ ۵ - در این بهار گل از باغبان دریغ مدار

بهرچه دست رسد زین و آن دریغ مدار

چومهر پرتو خویش ازجهان دریغ مدار

بفیض عام چو ابر بهار دست برآر

در ازمحیط و گل از بوستان دریغ مدار

برای صرف بود دین و دل دریغ مکن

وگر بجان فتدت کار جان دریغ مدار

چو در سه عضو تو نفع دو عالمست پدید

ز دوستان دل و دست و زبان دریغ مدار

نثار کن همه اسباب در ره احباب

بجز حلال خود از دوستان دریغ مدار

چراغ بزم جوان باش و شمع خلوت پیر

چو باده فیض ز پیر و جوان دریغ مدار

تو چون بنور خرد شمع گیتی افروزی

فروغ خویش ز همسایگان دریغ مدار

چو ماه سفره فکن همچو مهر خوان آرای

یگانه قرص خود از میهمان دریغ مدار

جگر کلیچه کن و ابر دیده سقا کن

چو میزبان خسیس آب و نان دریغ مدار

چو تیغت از شهدا فیض خود نداشت دریغ

توهم دریغ ازین کشتگان دریغ مدار

گر از تو فطرت و همت بامتحان طلبند

هم این مضایقه منما همان دریغ مدار

خدنگ او چو رسد طعمه شو به پیکر خشک

ازین خجسته هما استخوان دریغ مدار

ترا که هست دم آبی و لب نانی

بدوستان چه که از دشمنان دریغ مدار

ترا که این ده ویرانه خان و مانی هست

نظر ز مردم بی خانمان دریغ مدار

چو نور شمس جهان گرم کن ز پرتو خویش

فروغ آینه ز آئینه دان دریغ مدار

مبین که دنبهٔ میش است نازبالش گرگ

ز گله سایه و قوت از شبان دریغ مدار

بعدل خویش مکن تکیه میل کن بفلک

جهان چو ملک تو شد پاسبان دریغ مدار

ترا که گنج ز کف میدهد چو ابر بهار

درم ز خلق چو برگ خزان دریغ مدار

گره بباد مزن ابکه همتی داری

ز دوستان زر هندوستان دریغ مدار

مبین غنی و فقیر و بجود کف بگشای

چو ابر قطره ز دریا و کان دریغ مدار

اگر چه صاحب گلشن توئی مروت ورز

در این بهار گل از باغبان دریغ مدار

بود که از مه کنعان فتد بدست نشان

بیا سراغی ازین کاروان دریغ مدار

هم آشیان تو مرغان گلشن فضل است

ز بلبلان چمن آشیان دریغ مدار

ز اشک و پارهٔ دل زیب ده مزیت آه

جواهر از علم کاویان دریغ مدار

بگوش می‌رسدم هرزمان ز سینه خروش

که نیم شعله ز هفت آسمان دریغ مدار

نیازمند نصیب کسان مباش ولی

نصیب خویشتن از دیگران دریغ مدار

مبر گمان تظلم متاز توسن ناز

ز آشنائی دستم عنان دریغ مدار

دهان گشا بنصیب کسان مشو چو زغن

چو باز قسمت خویش از کسان دریغ مدار