طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۶۶۴

از بس پی تعظیم خس و خار چمن

برخاسته‌ام چو سرو و شمشاد و سمن

اکنون بکنارم ار نشیند دشمن

بیم است که بر نخیزدم مو بر تن