طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۶۰۲

بامستی چشم‌توچه مینا وچه جام

از نیم نگه کار تمامست تمام

تا باد نسیم تو رساند بمشام

بوئیدن گل بما حرامست حرام