طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۶۰۰

مائیم که از قیدالم آزادیم

غم‌گر چه غذای ماست دایم شادیم

هشیاری‌رانه رنگ دانیم و نه بوی

چون نرگس یارمست مادر زادیم