طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۵۵۰

من ناکس مطلقم مپندار کسم

در دامن گل نشسته‌ام لیک خسم

نی رنگ خوشی دارم و نه صوت خوشی

پروازم ده که چشم زخم قفسم