طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۵۲۰

آن دم که شود تیغ فنا، فرق نیام

سازد سپر از داغ دل زخم آشام

وآن دم که شود تیر قضا موی شکاف

تن جوشن تنگ حلقه پوشد ز مسام