طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۵۱۴

گر بانگ برین نالهٔ بی‌باک زنم

بس شعله که برخر من افلاک زنم

سر تا سر جیب خاک‌دامان گردد

گر سینه باندازهٔ غم چاک زنم