طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۵۰۳ - ۳

آنم که بمی صفای اندیشه دهم

زآن نشاء بفرهاد خرد تیشه دهم

ته جرعه بگلشن حیات افشانم

تا گلبن عمر خویش را ریشه دهم