طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۴۷۸ - ۲

ای نقش پی تو گوهر افسر خاک

چون گرد چو می‌پری ببال و پر خاک

تاریک شود درگذر از چنبر خاک

چون بگذشتی خاک فشان برسر خاک