طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۴۱۷ - ۲

مشهور شدم بگریه چون ابر بهار

در خون جگر غوطه زدم مژگان وار

موشی زتو گر به پنجه‌ام گشت دچار

بوسیدم و بستم بمیان چون زنار