طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۸۲ - ۲

از بوی خوشت که قاف تا قاف آید

آهوی ختن به پیچش ناف آید

ماسرو گل افشان و توئی شکر (هند)

شاید که بکار بوریا باف آید