طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۷۶

دل با من خسته صاف می‌باید کرد

با طالع من مصاف می‌باید کرد

آرامگه شاخ گلی بوده شبی

آغوش مرا طواف می‌باید کرد