طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۵۹

گر آه مرا گذر سوی باغ افتد

هر برگ ز گلبن چو پر زاغ افتد

هرجا که نهم پای ز بس کز مردی

نقش قدم فتیله داغ افتد