طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۵۷

صحرا ز تصور دلم تنگ شود

آئینه زیاد خاطرم زنگ شود

گر بخت‌منش بر رهگذر سنگ شود

در نیم قدم آب روان لنگ شود