طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۴۷ - ۲

صاف می هسکنت بجامم چه نکرد

تلخابهٔ دوستی بکامم چه نکرد

آشوب جنون به ننگ و نامم چه نکرد

بوی گل فقر با مشامم چه نکرد