طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۳۲

ماتمزدگان به عیش‌کم می‌پیچند

چون دامن دل بپای غم می‌پیچند

مانند دو افعی سیه تا دم صبح

آه من و زلف شب بهم می‌پیچند