طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۳۰

آندم که شود شعله تیغ تو بلند

سوزد فلک و بروج مانند سپند

وآندم‌که شود چین کفت زلف کمند

آید سر تاج بخش خورشید به‌بند