طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۱۴

می در قدحت با آتش تر ماند

گل در چمنت بشمع خاور ماند

از جوهر اصلی که زوالش مرساد

تیغ توبه عقدهای گوهر ماند