طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۱۰

چشمم که چو ابر دامن تر دارد

صد بحر بهر قطره شناور دارد

دل را نبود زیانی از آتش عشق

پروانهٔ ما بال سمندر دارد