طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۸۸

از ضعف دلم ز ناله سر می‌پیچد

آهم بزوایای جگر می‌پیچد

بادیده چو راه کوی او می‌سپرم

پای مژه‌ام بیکدگر می‌پیچد