طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۷۲

عشقم به شکنجه‌های هجران پیچید

صد زلف غمم برشتهٔ جان پیچید

گفتم نظر از دوست بپوشم ناگاه

سرپنجهٔ غمزه قفل مژگان پیچید