طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۶۹

ای غاشیه بر دوش جمالت خورشید

در خون شفق زرنگ آلت خورشید

بس غالیه کز کسوف بر رخ مالد

تا بو که شود برنگ خالت خورشید