طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۶۶

«طالب» که جهان بآه ویرانه کند

با کوکب خود تلاش خصمانه کند

چینی نگشاید ز هزاران مرغول

خورشید گرش زلف شبی شانه کند