طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۵۰

رأی تو همه ستیزهٔ نور کند

آفاق پر از تجلی طور کند

بزمت بود آن کعبه که دروی ز ادب

پروانه طواف شمع از دور کند