طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۴۷

غم طرهٔ خاطرم، پریشان سازد

حسرت دلم، آویزهٔ دامان سازد

افسوس لبم، زخمی دندان سازد

اندیشه سرم، گوی گریبان سازد