طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۳۵

افلاک دل سیه گلیم دادند

دامن بکف امید و بیمم دادند

آسودگی خاطر خود می‌جستم

آشفتگی زلف نسیمم دادند